Όχι στις κυβερνήσεις «Εθνικής Σωτηρίας»

Λύσεις οι οποίες προτείνονται όλο και περισσότερο   —και που στο άμεσο μέλλον θα ακούμε ακόμα πιο συχνά— για έκτακτες λύσεις «σωτηρίας» του ελληνικού λαού θα μας απασχολήσουν στο μέλλον όλο και περισσότερο. Θα ακούμε έννοιες, τις οποίες οι περισσότεροι από εμάς τις γνωρίζουν μόνον από την ανάγνωση των βιβλίων της ιστορίας …Έννοιες όπως «Οικουμενική Κυβέρνηση», «Κυβέρνηση εθνικής Σωτηρίας», «Κυβέρνηση Προσωπικοτήτων» ή με οποιαδήποτε άλλη περίτεχνη ονομασία τις βαφτίσουν. Όλα αυτά είναι λάθος. Γιατί; Γιατί όλα αυτά προϋποθέτουν συνθήκες, οι οποίες σήμερα ευτυχώς δεν υπάρχουν. Προϋποθέτουν ο λαός να έχει άγνοια των όσων συμβαίνουν και —πάνω στην αδυναμία του να βρει ο ίδιος λύση— ν’ αναγκαστεί να δώσει «λευκή» «εντολή» σε «εκλεκτούς», για να τον «σώσουν». Όλοι αυτοί οι τύποι των Κυβερνήσεων έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Έχουν το «αυτόβουλο». «Πουλάνε» την «τεχνογνωσία» τους σε έναν λαό, ο οποίος δεν γνωρίζει πώς να σωθεί μόνος του και παραδίδει «λευκή» επιταγή.

Όμως, αυτό δεν συμβαίνει σήμερα. Στην κυριολεξία συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ο κόσμος γνωρίζει σε μεγάλο βαθμό τι συμβαίνει και έχει άποψη για τη λύση που τον ευνοεί. Αμφισβητεί τους άθλιους που τον κυβερνούν και δεν πιστεύει πλέον ότι μπορούν να τον «σώσουν» …Όχι επειδή δεν γνωρίζουν τι να κάνουν, αλλά επειδή κρίνει ότι έχουν επιλέξει να μην το κάνουν. Έχουν επιλέξει να ταυτιστούν με τους «φονείς» του ελληνικού λαού και αυτούς υπηρετούν.

Αυτό ακριβώς είναι και το λεπτό σημείο των όσων συμβαίνουν σήμερα. Ο κόσμος, που βγήκε στις πλατείες να διαμαρτυρηθεί, έχει δική του άποψη για το ποια πολιτική πρέπει ν’ ακολουθηθεί και αμφισβητεί ευθέως αυτούς, οι οποίοι βρίσκονται μέσα στη Βουλή… Αμφισβητεί ότι μπορούν να τον «σώσουν». Τους θεωρεί όχι απλά ανίκανους, αλλά προδότες. Όταν λοιπόν όλοι αυτοί θεωρούνται από τον λαό ως προδότες, ευνόητο είναι πως παύει κάθε συζήτηση για «Οικουμενική Κυβέρνηση», στελεχωμένη από το υπάρχον πολιτικό δυναμικό και με δικό της «αυτόβουλο».

Μέχρι σήμερα οι Κυβερνήσεις προέρχονταν από τα γνωστά κόμματα των ιδεολογιών …Τα κόμματα, τα οποία —όπως αποδείχθηκε— «δούλευαν» τον λαό. Τον «δούλευαν», γιατί, ενώ προεκλογικά του παρουσίαζαν τον «ιδανικό» τους κόσμο και του ζητούσαν να τα στηρίξει για να του τον προσφέρουν, στη συνέχεια «ξεχνούσαν» τις υποσχέσεις τους, επιλέγοντας να υπηρετήσουν τα λεγόμενα «μεγάλα» και από τη φύση τους αντιλαϊκά «συμφέροντα» …Όλοι, δήθεν «διαφορετικοί» προεκλογικά, κατέληγαν ολόιδιοι μετεκλογικά. Αυτό ήταν το «δούλεμα». Άλλος «πουλούσε» καπιταλιστικές «οάσεις» και άλλος σοσιαλιστικούς «παραδείσους», αλλά ο λαός, κάθε φορά που «αγόραζε» την πραμάτεια τους, καταδικαζόταν στο να εγκλωβίζεται στην ίδια «έρημο» της φτώχειας και της μιζέριας. Μόνον οι «έμποροι» υποσχέσεων ευημερούσαν στη χώρα.

Σήμερα και εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης, έχει αποκαλυφθεί το «παιχνίδι» της απάτης. Φαίνεται πλέον πως όλοι οι «έμποροι» είναι ίδιοι μεταξύ τους και αδύναμοι να δώσουν λύσεις στην κατάσταση. Τα ψέματά τους —αλλά ακόμα και οι ίδιοι— έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις. Τα «προϊόντα» τους βρίσκονται στα «αζήτητα», γιατί ο λαός τα έχει ψηφίσει ήδη όλα και τα έχει δοκιμάσει επίσης όλα. Σήμερα αυτός ο λαός έχει άποψη για τον δικό του ιδανικό «κόσμο» και μπορεί να λειτουργήσει ως «εργοδότης». Δεν χρειάζεται πανάκριβο κι ανεξέλεγκτο «αρχιτέκτονα”. Δεν χρειάζεται κόμματα, τα οποία πρεσβεύουν διαφορετικές ιδεολογίες-απόψεις. Έχει ιδεολογία ο κόσμος …και αυτήν είναι η δημοκρατική. Έναν απλό «εργολάβο» χρειάζεται, για να κάνει με τον πιο συμφέροντα τρόπο αυτά, τα οποία εξυπηρετούν τη δική του άποψη.

Αυτό που απαιτείται δηλαδή είναι ο ίδιος ο λαός να θέσει τις προδιαγραφές…. Να απαιτήσει, και να επιλέξει αυτόν που πληροί τις απαιτήσεις του. (Αν υπάρχει….) Στις μελλοντικές εκλογές, δηλαδή, μπορεί να «αποθεωθεί» η Δημοκρατία, εφόσον μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει όπως προβλέπει η ίδια η έννοιά της. Απόλυτη Δημοκρατία, εφόσον ο λαός θα μπορεί ν’ αποφασίσει γι’ αυτά που θέλει να ζήσει και ο ίδιος θα κληθεί να επιλέξει αυτούς, οι οποίοι θα του τα προσφέρουν. Αυτό σημαίνει πως ο λαός θα θέτει τις προδιαγραφές και οι «υποψήφιοι» θα διαγωνίζονται μεταξύ τους ανάλογα με το πόσο «κοντά» μπορούν να βρεθούν στις προδιαγραφές αυτές. Ο κυρίαρχος λαός θ’ αποφασίζει και θα παίρνει τις ευθύνες του γι’ αυτούς που τον κυβερνούν.

Εξαιτίας αυτής της λειτουργίας, είναι δυνατόν να προκύψουν νέες ηγεσίες, οι οποίες θα προέρχονται από τα «σπλάχνα» του λαού και όχι από τα υπόγεια των ξένων πρεσβειών. Αυτή είναι η Δημοκρατία. Ο λαός θα θέτει τις «προδιαγραφές» —ως απόλυτος κυρίαρχος και εργοδότης— και η εκάστοτε μελλοντική Κυβέρνηση θ’ αναλαμβάνει απλά να «εκτελέσει» τις εντολές του. Υπόλογος στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή στον Πλανήτη ολόκληρο θα είναι ο λαός και όχι η Κυβέρνηση. Ο λαός θα είναι ο Κυρίαρχος και αυτός θ’ αναλάβει να στηρίξει το βάρος των επιλογών του. Κανένας διεθνής παράγοντας δεν θα μπορεί να πιέσει αυτήν την Κυβέρνηση, γιατί απλούστατα θα είναι Κυβέρνηση-«εργολάβος» που θα ακολουθεί πιστά τις εντολές του λαού.

(Απόσπασμα από το 13ο κεφάλαιο της Πτώσης του Δόγματος με τίτλο: «Πατριωτική Κυβέρνηση-Ποιο θα είναι το έργο της»)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s