Απόσπασμα από το δέκατο ένατο κεφάλαιο: «Η ΤΕΛΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΓΕΝΙΩΝ: Η ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ»

Απόσπασμα από το τελευταίο κεφάλαιο που περιγράφει γιατί πρέπει οι νέοι να υπερασπιστούν το μέλλον τους. Επ’ ευκαιρίας των ατυχών δηλώσεων του Μάρτιν Σουλτς, αναρτάται το συγκεκριμένο απόσπασμα ώστε ο αναγνώστης να βγάλει συμπεράσματα αφού ενημερωθεί και διαβάσει περισσότερα για τον τρόπο που σκέφτονται και δρουν  «τα μυαλά » των Βρυξελλών….

«Σώσαμε τις τράπεζες, αλλά κινδυνεύουμε να χάσουμε μια ολόκληρη γενιά»… είπε με υποκριτική ανησυχία ο Γερμανός Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς. Τι άραγε ήθελε να μας πει το γνωστό αυτό ναζιστικό «γουρούνι»; Με ποια νομιμοποίηση η πολιτική ηγεσία μιας γενιάς —η οποία βρίσκεται στη «δύση» της— αποφασίζει μόνη της για το ποιον θα «σώσει» και ποιον θα αφήσει να «χαθεί»; Με ποια νομιμοποίηση μια γενιά αποφασίζει μόνη της για το μέλλον της επόμενης; Με ποια νομιμοποίηση αποφάσισαν οι κυβερνώντες να σώσουν τις ιδιωτικές τράπεζες αυτού του κόσμου, γνωρίζοντας εν παραλλήλω ότι αυτό θα έχει τραγικές συνέπειες στη ζωή των επόμενων γενεών των Ευρωπαίων; Τι πρέπει να κάνει αυτή η «χαμένη» γενιά, εξαιτίας των επιλογών της προηγούμενης;

Αν οι τράπεζες, το ευρώ και η πολιτική λιτότητας ρίχνουν μια ολόκληρη γενιά στον «Καιάδα», αυτή η γενιά δεν πρέπει να αντιδράσει; Αν φταίνε οι τράπεζες για τον «χαμό» μιας γενιάς, δεν πρέπει αυτή η γενιά να στραφεί εναντίον των τραπεζών, προκειμένου να επιβιώσει; Αν φταίει το ευρώ, δεν πρέπει να την «πληρώσει» το ευρώ; Αν φταίει η Ενωμένη Ευρώπη, δεν πρέπει να την «πληρώσει» η Ένωση; Αυτό δεν μας λέει η λογική, η οποία πάντα αναζητά την πιο καλή λύση στα προβλήματα; Αγώνα επιβίωσης πρέπει να δώσει η «μελλοθάνατη» νέα γενιά και σε έναν τέτοιον αγώνα τα πάντα επιτρέπονται. Αν η γενιά του Σουλτς έκανε εις γνώση της ένα κολοσσιαίο λάθος, το οποίο το «φόρτωσε» στην επόμενη γενιά, γιατί αυτή η γενιά να μην επιχειρήσει να το αποφύγει, όπως και το δικαιούται; Άρα; Άρα, αυτοί, οι οποίοι πήραν συνειδητά τις ολέθριες αποφάσεις, φοβούνται τις αντιδράσεις αυτών, των οποίων έθιξαν.

«Οι δαίμονες του πολέμου δεν έχουν φύγει, απλώς κοιμούνται»… είπε σε επίσης δραματικούς τόνους ο Ζαν Κλοντ Γιούγκερ… Ο συνομήλικος, ομοτράπεζος και ομοϊδεάτης του Σουλτς. Ο τρόφιμος της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ σπεύδει να προλάβει τις πιθανές «επαναστατικές» σκέψεις των «καταδικασμένων». Αν αντιδράσουν οι φτωχοί Ευρωπαίοι, κινδυνεύουν με πόλεμο, σύμφωνα με τον πάμπλουτο τοκογλύφο, ο οποίος —πριν αναλάβει την προεδρία στο Eurogroup— ήταν διοικητής της Παγκόσμιας Τράπεζας. Σε μια Ευρώπη, η οποία αυτήν τη στιγμή λιμοκτονεί και υποφέρει από μια νέα ιδιόμορφη θηριωδία του «Άρειου» γερμανικού έθνους, έρχεται ο τοκογλύφος και απειλεί. Τι λέει ο γελοίος;: Να αποδεχθεί η Ευρώπη να ζήσει τις τραγικές συνέπειες ενός οικονομικού πολέμου, προκειμένου να αποφύγει τον πραγματικό πόλεμο.

Να αποφύγει δηλαδή τον πόλεμο, ο οποίος μπορεί να της δώσει μια λύση, έστω κι αν χρειαστεί να ζήσει ως υπόδουλη. Να ανεχθεί την νέα γερμανική θηριωδία, προκειμένου να μην αντισταθεί και ρισκάρει τη σύγκρουση. Μιλάει για το όνειρο της γενιάς του, που ήταν το ευρώ, αλλά αγνοεί το κόστος αυτού του ονείρου, όπως το περιγράφει ο Σουλτς. Μιλάει για το «όνειρο» της γενιάς τους, αλλά τον «λογαριασμό» τον στέλνει στην επόμενη γενιά. Οι «οραματιστές», οι οποίοι «τιτλοποίησαν» το μέλλον των Ελλήνων. Οι «οραματιστές», οι οποίοι θα προεισπράξουν τον πλούτο και τη χλιδή εκείνη, που τους πρόσφερε η δρομολόγηση αυτού του «οράματος», αλλά το κόστος της εφαρμογής του το «μετακινούν» στο μέλλον, για να το πληρώσουν οι επόμενοι. Τέτοιοι «οραματιστές» είναι εκ του ασφαλούς και με κέρδος.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα ζει ημέρες «σωτηρίας». Δεν ξέρουμε ποιον να πρωτοθυμηθούμε να ευχαριστήσουμε σαν «σωτήρα» τον Γιωργάκη, ο οποίος μας «έσωσε», βάζοντάς μας στο ΔΝΤ; τον Αντωνάκη, ο οποίος «διαπραγματεύτηκε» από την αρχή, για να είναι η «σωτηρία» μας τέλεια, ή μήπως τον Βενιζέλο, ο οποίος ξέρει από «διαπραγματεύσεις»; Τον γνωστό Βενιζέλο: Τον Ι3 —λόγω παχυσαρκίας— Βενιζέλο, ο οποίος, όταν μας «έβαζε» στο σφαγείο της Τρόικας, μας έλεγε με «περηφάνια» πως δεν θα μπορούσε να λείψει από τη μάχη της γενιάς του. Τη μάχη της γενιάς, η οποία, σύμφωνα με τον Σουλτς, «έσωσε» τις Τράπεζες και θυσίασε την ευρωπαϊκή νεολαία. Τη μάχη της γενιάς, η οποία, σύμφωνα με τον Γιούγκερ, «ονειρεύτηκε» το ευρώ, βάζοντας ως «υποθήκη» την ευρωπαϊκή ελευθερία.

Η συνέχεια εντός της «Πτώσης του Δόγματος»…..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s