Απόσπασμα από το δέκατο έκτο κεφάλαιο: ΛΑΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ: ΤΟ ΑΓΓΕΛΜΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Απόσπασμα από το δέκατο έκτο κεφάλαιο με τίτλο: ΛΑΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ: ΤΟ ΑΓΓΕΛΜΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ. Στο συγκεκριμένο απόσπασμα αναλύεται πως ξεκίνησαν να δημιουργούν τα προβλήματα στην παραγωγή και στο φυσικό περιβάλλον :

Από αυτό το σημείο ξεκινούν τα προβλήματα που δημιουργούν οι πολυεθνικές στο σύνολο της κοινωνίας και στο σύνολο του πλανήτη. Αυτά τα χαρακτηριστικά τους είναι η βάση της παγκοσμιοποίησης που απειλεί σήμερα τους πάντες, ενώ θα έπρεπε να είναι λυτρωτική για την ανθρωπότητα. Πώς όμως συμβαίνει αυτό; Οι διαχειριστές, συνδέοντας τις αμοιβές τους με τις μετοχές, άρχισαν να «παίζουν» με την παραγωγή. Στόχος τους έγινε να εμφανίζουν οι επιχειρήσεις τους τεράστια κέρδη που θα προσέλκυαν το ενδιαφέρον των επενδυτών κι αυτό το ενδιαφέρον θα «σήκωνε» την αξία της μετοχής που ήταν μέσα στην αμοιβή τους. Τα κέρδη θα αύξαναν τα μερίσματα που θα έδιναν οι μετοχές στους μετόχους και οι διαχειριστές μ’ αυτόν τον τρόπο θα πολλαπλασίαζαν τον μισθό τους.

Πώς όμως αυξάνονται τα κέρδη αυτά; Με τον πιο απλό τρόπο. Μειώνοντας τα έξοδα παραγωγής. Αυτό γίνεται, είτε με περικοπές μισθών των εργαζομένων είτε με απολύσεις είτε με ανάπτυξη φτηνών μεθόδων παραγωγής, που συνήθως είναι επικίνδυνες για το περιβάλλον. Αναζητώντας το μέγιστο κέρδος, που αύξανε την αξία της μετοχής και άρα τη δική τους αμοιβή, άρχισαν να μετακινούν την παραγωγή σε χώρες με χαμηλό εργατικό κόστος. Αυτό σταδιακά είχε ως αποτέλεσμα την αποβιομηχάνιση της Δύσης και τη δημιουργία στρατιών ανέργων. Η παραγωγή άρχισε να μετακινείται στις υπανάπτυκτες χώρες κι αυτό είχε τραγικά αποτελέσματα για την εργατική τάξη της Δύσης. Το όφελος για τις υπανάπτυκτες χώρες ήταν βέβαια σημαντικό, αλλά όχι τόσο σημαντικό όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Αυτό συνέβαινε, γιατί οι υπεργολάβοι των δυτικών πολυεθνικών δεν αντάμειβαν τους εργάτες με κάποιους αξιοπρεπείς μισθούς, αλλά με μισθούς της πείνας. Μια νέα εποχή δουλεμπορίου ανέτειλε για όλες τις φτωχές χώρες, εξαιτίας της δραστηριότητας των πολυεθνικών.

Το ακόμα χειρότερο όμως ήταν ότι, αναζητώντας το οριακά χαμηλό κόστος παραγωγής, οι πολυεθνικές άρχισαν ν’ απειλούν το περιβάλλον. Μέχρι τότε το σύνολο των υπανάπτυκτων χωρών αν μη τι άλλο διέθεταν καθαρό περιβάλλον. Με τη μετακίνηση της παραγωγής και την εγκληματική συμπεριφορά των υπεργολάβων, που προσπαθούσαν να συμπιέσουν το κόστος παραγωγής, το περιβάλλον στις χώρες τους άρχισε να υποβαθμίζεται. Αργά αλλά σταθερά οι χώρες αυτές έγιναν ο σκουπιδοτενεκές της παραγωγής της Δύσης. Η Δύση δεν κινδυνεύει από αυτήν την πολιτική που υποβαθμίζει το παγκόσμιο περιβάλλον, γιατί ελέγχει τους «μισθοφόρους» που αγωνίζονται για την προστασία του. Είναι γνωστό σε όλους ότι οι μολυσματικές πολυεθνικές είναι αυτές που κάνουν τις μεγαλύτερες δωρεές για την προστασία του περιβάλλοντος. Δεν φοβούνται να χρηματοδοτούν τους «εχθρούς» τους, γιατί γνωρίζουν ότι δεν κινδυνεύουν από τους μεγαλοαστούς που διευθύνουν τους οργανισμούς περιβαλλοντικής προστασίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s