Απόσπασμα από το δέκατο τέταρτο κεφάλαιο: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ – Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Απόσπασμα από το δέκατο τέταρτο κεφάλαιο με τίτλο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ – Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ. Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει να κάνει με την προσπάθεια αναβίωσης της Άμεσης Δημοκρατίας. Συγνώμη που θα στεναχωρήσω πολλούς συναγωνιστές μου, άλλα το ημίμετρο δεν μπορεί να παρουσιαστεί απλά καλύτερο από το τίποτα. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι μια απόλυτα οργανωμένη δημοκρατία με αρχή, μέση και τέλος και όχι ένα «πασάλειμμα» με επίφαση Δημοκρατίας. Σε μία εποχή που τα κλειστά κλαμπ των ισχυρών κινούν τα νήματα της «προοδευτικότητας» ποιος θα μπορέσει να εγγυηθεί ότι οι βαλτοί, και οι παρατρεχάμενοι δεν θα καπελώσουν την προσπάθεια κάποιων σωστά σκεπτόμενων ανθρώπων; Σε μία ελληνική κοινωνία που κυριαρχεί ο φραπές και ο ωχαδερφισμός ποιος θα στηριχτεί σε άσκεπτους  ανθρώπους που θα διαβάλουν και θα διαστρεβλώσουν κάθε προσπάθεια; :

Τι άλλο ακούσαμε; Το φοβερό περί της αναβίωσης της Άμεσης Δημοκρατίας. Αυτοί κι αν δεν γνωρίζουν τα στοιχειώδη για τη δημοκρατική λειτουργία. Είναι ντροπή για την Ελλάδα να υπάρχουν «οπαδοί» της Άμεσης Δημοκρατίας όπως την είδαμε» αυτήν να ενσαρκώνεται στην «κάτω» πλατεία Συντάγματος – των πιο άσχετων από τους «αγανακτισμένους». Γιατί είναι ντροπή; Γιατί ούτε καν σαν «αναπαράσταση» της αρχαίας λειτουργίας δεν μπορούμε να δούμε το εμετικό «σόου» της Πλατείας Συντάγματος. Στις Πλατείες συγκεντρώνονταν και οι βάρβαροι, για να βγάλουν «αποφάσεις». Ακόμα και οι «μάγισσες» του Μεσαίωνα σε κάποιες πλατείες αγανακτισμένων πλειοψηφιών καταδικάζονταν σε θάνατο. Τι σχέση έχει αυτή η βαρβαρική «συνάθροιση» των άσχετων και των αιμοβόρων με τους αρχαίους Έλληνες; Η ευφυΐα των αρχαίων Ελλήνων αποκαλύπτεται μόνον αν κατανοήσει κάποιος τη λειτουργία της «εφεύρεσής» τους.

Άμεση δημοκρατία με τη λογική της πλατείας Συντάγματος είναι η οχλοποίηση της κοινωνίας. Αυτό είναι καθαρά βαρβαρισμός. Το είδαμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Πήγαμε οι ίδιοι και το είδαμε να συμβαίνει στην Πλατεία. Όποιος είχε «μέσον», τσαμπουκά ή θράσος, ανέβαινε σε ένα «καφάσι», για να πει αυτά, τα οποία ήθελε ν’ ακούσει ο «αγανακτισμένος» όχλος, για να τον «χαϊδέψει» και να «δοξαστεί» ο ίδιος εκ του ασφαλούς. Αυτοί, οι οποίοι εξέφραζαν την πρωτόγονη αυτή διαδικασία, θεωρούν ότι αυτή ήταν η «δημοκρατία», που είχαν «εφεύρει» οι βιολογικοί τους πρόγονοι; Ακόμα και οι αγέλες των ζώων με «άμεση δημοκρατία» λειτουργούν, αν σκεφτεί κάποιος ότι οι πλειοψηφίες των αγελών είναι αυτές, οι οποίες καθορίζουν τις τελικές συλλογικές συμπεριφορές τους.

Αυτό ήταν το «επίτευγμα» των αρχαίων Ελλήνων, που τους έκανε διάσημους στους αιώνες; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση κανένας δεν τους εξασφάλιζε από τη βαρβαρότητα και την ασχετοσύνη των πλειοψηφιών. Ποιος είπε ότι η επιβολή της άποψης της πλειοψηφίας είναι το μοναδικό ζητούμενο για τη Δημοκρατία; Ποιος είπε ότι οι πλειοψηφίες «γνωρίζουν» την αλήθεια; Ποιος θα μας σώσει από τις «πλειοψηφίες», όταν είναι γνωστό ότι μέσα στις πλειοψηφίες αυτές βρίσκεται πάντα ό,τι πιο άσχημο, απολίτιστο και βάρβαρο διαθέτει μια κοινωνία; Το ζητούμενο για τη Δημοκρατία είναι το δίκαιο του λαού και του πολίτη! Η ικανοποίηση του αισθήματος του δικαίου της κοινωνίας και όχι απλά η ικανοποίηση της θέλησης της πλειοψηφίας.

Άρα; Άρα, το επίτευγμα των Ελλήνων είχε σχέση με τη μοναδική τους ικανότητα να διακρίνουν τα συμφέροντα μέσα στην κοινωνία τους. Με τη μοναδική τους ικανότητα να κατανοούν την ανθρώπινη φύση και ν’ αντιλαμβάνονται την κοινωνική λειτουργία, μπορούσαν να μοιράζουν τις «δυνάμεις» της κοινωνίας με τέτοιον τρόπο, ώστε να τις κάνουν «χρήσιμες» για την κοινωνία. Να μπορούν να διασφαλίζουν την κοινωνική Δικαιοσύνη όλων των επιπέδων μέσα στην κοινωνία τους. Να βάζουν απέναντι στην τεράστια ισχύ των λίγων και ισχυρών τη μικρή ισχύ των πολλών και αδυνάτων. Να τη βάζουν όμως όχι ως δύναμη εξουδετέρωσης, η οποία οδηγεί στον μηδενισμό των δυνάμεων που «κινούν» την κοινωνία, αλλά ως δύναμη «προστασίας» της κοινωνίας.

Σε αυτό το σημείο η ευφυΐα των Ελλήνων τους έκανε μοναδικούς στον κόσμο. Κατόρθωσαν και μετέτρεψαν συγκρουόμενα συμφέροντα σε δυνάμεις που «κινούσαν» την κοινωνία και όχι το αντίθετο. Κατόρθωσαν και μετέτρεψαν σε δυνάμεις «κίνησης» -και όχι «στασιμότητας»- δυνάμεις αντίρροπες μεταξύ τους! Κατόρθωσαν και «ένωσαν» σε ένα κοινό πλαίσιο λειτουργίας δυνάμεις, οι οποίες είχαν αντίθετο «πρόσημο». Αυτή ήταν η μοναδικότητά τους. Δημιούργησαν τη Δημοκρατία, η οποία λειτουργούσε ως κοινωνικό «πηνίο». Ένα «πηνίο», το οποίο συνδύαζε τις αντίθετες και συγκρουόμενες δυνάμεις και παρήγαγε «έργο». Αυτό ήταν το επίτευγμά τους! Αυτό ήταν το «θαύμα» εκείνο, που τους έκανε διάσημους μέσα στους αιώνες.

Σε έναν θεοσκότεινο αρχαίο κόσμο, όπου ο μισός κυβερνούνταν από τα δόγματα των «εκλεκτών» του Θεού και ο άλλος μισός από τα ένστικτα των αιμοβόρων και πεινασμένων όχλων, οι Έλληνες ήταν αυτοί, οι οποίοι είχαν βρει τη χρυσή τομή. Σε έναν θεοσκότεινο κόσμο, όπου ο μισός καταπιεζόταν από τους «λίγους» και ο άλλος μισός «σερνόταν» από τους «πολλούς», οι Έλληνες είχαν βρει τη λύση να συνδυάσουν τα καλά όλων των δυνάμεων, παραλείποντας όλα τα κακά. Είχαν βρει το «μέτρο» της κοινωνίας και αυτό ήταν η Δημοκρατία. Η κοινωνία τους «σκεφτόταν» με τη γνώση των λίγων και εκλεκτών και «κινούνταν» με τη δύναμη των πολλών.

…Βρήκαν έναν τρόπο να εκμεταλλεύονται την ευφυΐα και τη γνώση όλων των «εκλεκτών» και όλων των «τύπων» και ταυτόχρονα να μην τους επιτρέπουν να υποδουλώνουν την κοινωνία. Βρήκαν έναν τρόπο να εκμεταλλεύονται τη μάζα και τη δύναμη των πολλών και ταυτόχρονα να μην της επιτρέπουν να οχλοποιεί την κοινωνία. Λάτρευαν τον Θεό, αλλά δεν επέτρεπαν σε ελάχιστους «εκλεκτούς» να μετατρέψουν την κοινωνία τους σε θεοκρατική «Βαβυλωνία». Λάτρευαν τον άνθρωπο, αλλά δεν επέτρεπαν στα ένστικτά της πλειοψηφίας του να μετατρέψει την κοινωνία τους σε μια άθεη «ταμερλανομηχανή», που σκότωνε άλλους ομοίους της, προκειμένου να επιβιώσει.

Αυτό ήταν το ζητούμενο για τους αρχαίους Έλληνες! Η κοινωνία θα λειτουργούσε με τη γνώση των ολίγων, υπέρ των συμφερόντων των πολλών. Η κοινωνία θα εξασφάλιζε πολλά και κοινά συμφέροντα μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών μελών της. Μεταξύ ισχυρών και αδυνάμων. Οι πλούσιοι και ισχυροί θα απολάμβαναν την ασφάλεια των κεκτημένων τους, αλλά θα έδιναν ως «αντιπαροχή» τη Δικαιοσύνη, που είχε ανάγκη ολόκληρη η κοινωνία. Κοινοί νόμοι για όλους, γιατί αυτό ήταν το κοινό συμφέρον όλων. Διαφορετικοί άνθρωποι εξασφάλιζαν διαφορετικά πράγματα, εξαιτίας διαφορετικών αναγκών με κοινούς νόμους.

Αυτή η Δικαιοσύνη ήταν το ζητούμενο για τους Έλληνες. Δεν τους ενδιέφερε ούτε η δύναμη των λίγων ισχυρών ούτε η δύναμη των πλειοψηφιών. Η Δικαιοσύνη τούς ενδιέφερε… Η Δικαιοσύνη, που θα τα έφερνε όλα σε ισορροπία. Αυτό ήταν το μυστικό της Δημοκρατίας και αυτό το είχαν αντιληφθεί οι Έλληνες. Συστήματα, τα οποία να εξασφάλιζαν ασφάλεια, δύναμη ή οικονομική απόδοση μεγαλύτερη και αμεσότερη από το Δημοκρατικό, υπήρχαν πολλά. Κανένα σύστημα όμως -και ποτέ- ούτε καν «πλησίασε» τη Δημοκρατία σ’ ότι αφορά τη Δικαιοσύνη, που προσέφερε στον λαό της.

Γι’ αυτόν τον λόγο η Δημοκρατία ήταν η μεγάλη αγαπημένη των ανθρώπων. Ήταν αγαπημένη, γιατί εξασφάλιζε τη μέγιστη δυνατή Δικαιοσύνη! Δικαιοσύνη για όλους και όχι μόνον για τους ισχυρούς. Δικαιοσύνη, η οποία διασφαλιζόταν απόλυτα και μόνιμα από την επιθυμία της πλειοψηφίας. Σε αυτό το σημείο αποκαλύπτεται το μεγαλείο της ελληνικής σκέψης. Εφάρμοσαν τη απόλυτη δύναμη της πλειοψηφίας στην απόλυτη ευαισθησία των ελαχίστων. Έβαλαν την πλειοψηφία να «σπρώχνει» το δυσκίνητο και βαρύ «κάρο» της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι Έλληνες εντόπισαν και εκμεταλλεύτηκαν απόλυτα την απόλυτη δύναμη της πλειοψηφίας. Την έβαλαν να εκδηλώνει τη δύναμή της με τρόπο τέτοιο, που να γίνεται χρήσιμη για την κοινωνία. Η δύναμη της πλειοψηφίας θα διασφάλιζε για πάντα τη θέληση της κοινωνίας για Δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη πανέμορφη, αλλά υποχρεωτικά «τυφλή»! Δικαιοσύνη, που «άκουγε» τους πάντες, αλλά δεν ξεχώριζε κανέναν με βάση την ταυτότητά του ή τα «ενδύματά» του. Δικαιοσύνη σκληρή, που, όταν ύψωνε το «ξίφος» της, μπορούσε να συντρίψει ακόμα και τον πιο ισχυρό άνθρωπο. Δικαιοσύνη γενναία, που, όταν ύψωνε το ξίφος της, μπορούσε να συντρίψει και τον πιο ισχυρό λαό. Γιατί; Γιατί, όταν μια κοινωνία είναι απόλυτα δίκαιη για τα μέλη της, είναι απόλυτα δίκαιη και για τον εαυτό της. Όταν μια κοινωνία προστατεύει με γενναιότητα και το πιο αδύναμο μέλος της, ευνόητο είναι ότι προστατεύει με την ίδια γενναιότητα και τον εαυτό της απέναντι ακόμα και στον πιο ισχυρό εχθρό.

Αυτή ήταν η Δημοκρατία, που έκανε τους αρχαίους Έλληνες μοναδικούς στην ανθρώπινη ιστορία. Η Δικαιοσύνη της την έκανε πρότυπο στον ελληνικό κόσμο και η ίδια Δικαιοσύνη αμύνθηκε απέναντι στους πανίσχυρους Πέρσες. Τη δίκαιη κοινωνία, που αισθάνονταν ότι έχαναν από τον μεγάλο Μονάρχη, βγήκαν να υπερασπιστούν στον Μαραθώνα. Η αδικία, που «ερχόταν», τους τρόμαζε πιο πολύ από τον θάνατο στο πεδίο της μάχης. Αυτή η Δημοκρατία ήταν το κατόρθωμά τους! Το πνευματικό τους κατόρθωμα, το οποίο ήταν πιο συγκλονιστικό από το στρατιωτικό τους κατόρθωμα. Το κατόρθωμά να βάλουν τη γνώση των λίγων και των ισχυρών να «παράγει» απόψεις εμφανώς συμφέρουσες για ολόκληρο τον λαό και όχι μόνον για τους εαυτούς τους. Στην πραγματικότητα υπέταξαν τη γνώση στο κοινό συμφέρον. Υπέταξαν την ευφυΐα του «μοναδικού» στην υπηρεσία του Δήμου και άρα των «πάντων».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s