Απόσπασμα από το δέκατο τρίτο κεφάλαιο: ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Απόσπασμα από το δέκατο τρίτο κεφάλαιο με τίτλο : ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΠΟΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ. Το συγκεκριμένο απόσπασμα αναφέρεται στη λειτουργία της δικαιοσύνης και στις άμεσες ενέργειες που πρέπει να πράξει  όποιος είναι στοιχειώδης πατριώτης πολιτικός:

Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, τα πράγματα αποκτούν τη δική τους δυναμική. Όταν καταρρέει ένα ολόκληρο πολιτικό σκηνικό, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, δεν μπορεί να παραμένει ακλόνητος ένας βασικός πυλώνας της εξουσίας. Δεν μπορεί να καταρρέει το παράνομο κι «αμαρτωλό» σύμπλεγμα των δύο εξουσιών και να επιβιώνει η τρίτη εξουσία, η οποία δεν τις εμπόδισε να είναι «αμαρτωλές». Όταν ο λαός αμφισβητεί τις δύο κυρίαρχες εξουσίες —τις οποίες υποτίθεται ελέγχει με την ψήφο του—, δεν μπορεί να επιβιώσει η τρίτη εξουσία, η οποία είναι πλέον φανερό ότι, για να φτάσουμε στο σημείο αυτό, δεν έκανε καλά τη δουλειά της. Δεν είναι δυνατόν να θέλεις να τιμωρηθούν αυτοί, τους οποίους θεωρείς κλέφτες και ν’ αντέξει η εξουσία εκείνη, η οποία ήταν η κατά τον νόμο υπεύθυνη να μην επιτρέπει σε κλέφτες να κυβερνάνε.

Όταν οι απλοί πολίτες μιλάνε με αποδείξεις για κλέφτες πολιτικούς, αυτή, η οποία είναι ένοχη, είναι η Δικαιοσύνη. Όταν οι περισσότεροι επιφανείς πολιτικοί είναι «έξω», εξαιτίας παραγραφών και όχι επειδή είναι αθώοι, ευνόητα είναι μερικά πράγματα, τα οποία αφορούν τη Δικαιοσύνη. Με λαϊκή εντολή, λοιπόν, θα πρέπει η επόμενη «Εργολαβική Κυβέρνηση» να καρατομήσει το σύνολο της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Με τη λογική του ακρωτηριασμού πάνω σε δικαίους και αδίκους θα πρέπει ν’ απομακρυνθεί η «σαπίλα», η οποία σήμερα είναι υπεύθυνη για την ατιμωρησία και για τα πάσης φύσεως «παραδικαστικά» κυκλώματα.

Από τη στιγμή που το ίδιο το Σύνταγμα έδινε τη δυνατότητα στους δικαστικούς να υπερασπιστούν το κύρος της Δικαιοσύνης και δεν το έκαναν, δεν υπάρχουν «αθώοι». Δεν χρειάζεται να είναι ένας δικαστικός ένοχος διαφθοράς, ώστε να καρατομηθεί …Και ανίκανος να είναι, το ίδιο δικαιούται. Από τη στιγμή που οι Ανώτατοι Δικαστικοί μέσα από αλλεπάλληλες κρίσεις και προαγωγές έφτασαν στην κορυφή μιας «σάπιας» Δικαιοσύνης —και άρα δεν έκαναν τίποτε, για να καθαρίσει ο «κόπρος του Αυγείου»— δεν δικαιούται κανένας από αυτούς να παραμείνει στη θέση του. Αν τα «πήραν», για να μην αντιδρούν, πρέπει να πάνε φυλακή. Αν «φοβούνταν» ν’ αντιδράσουν, για να μην χάσουν τις προαγωγές τους, πρέπει να πάνε στα σπίτια τους. Σε καμία περίπτωση δεν δικαιούνται να παραμείνουν στις θέσεις τους. Δεν μπορείς να είσαι «αραχτός» στο κέντρο ενός «βόθρου» και να ισχυρίζεσαι πως είσαι «καθαρός».

Όταν αυτοί οι «θαμώνες» του δικαστικού «βόθρου» είναι εκείνοι, οι οποίοι με την εγκληματική τους αδράνεια ευθύνονται για τη σημερινή οργή του κόσμου, ευνόητο είναι πως δεν δικαιούνται να παραμείνουν στις θέσεις τους. Οι δικές τους παραλείψεις, προδοσίες και διαφθορές, έφτασαν τον κόσμο στα όρια της «έκρηξης» και τον έβγαλαν στους δρόμους. Αν η Δικαιοσύνη λειτουργούσε στοιχειωδώς, ο λαός δεν θα βρισκόταν τώρα εξοργισμένος στους δρόμους. Αν η Δικαιοσύνη λειτουργούσε επαρκώς, δεν θα υπήρχαν οι ατιμώρητοι κλέφτες, οι οποίοι σήμερα καταγγέλλονται από τον λαό ως προδότες και ως εκ τούτου δεν θα φτάναμε στα σημερινά αδιέξοδα της χρεοκοπίας.

Αν η Δικαιοσύνη λειτουργούσε στοιχειωδώς, δεν θα υπήρχε καν Γιωργάκης να μας κυβερνήσει, και να μας ταλαιπωρήσει με την προδοσία του …Θα είχε πάει φυλακή από τότε που μοίραζε ως Υπουργός Εξωτερικών δημόσια χρήματα στη μάνα του, στα αδέρφια του και στους κολλητούς του. Αν η Δικαιοσύνη λειτουργούσε στοιχειωδώς, δεν θα υπήρχε η συμμορία των συνενόχων πολιτικών, η οποία σήμερα μας περιγελά, θωρακισμένη πίσω από την «ασπίδα» των παραγεγραμμένων εγκλημάτων …Η αποθρασυνόμενη —λόγω ατιμωρησίας— συμμορία, η οποία, μέσω αλληλοεκβιασμών και πιέσεων, μας παρέδωσε στους τοκογλύφους.

Η Δικαιοσύνη ευθύνεται, που εντελώς «παράνομα» δεν τιμωρήθηκε κανένας εγκληματίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, για το Χρηματιστήριο, για τα σκάνδαλα της Siemens, αλλά και για την καθημερινή διαφθορά, η οποία ταλαιπωρεί τον πολίτη από τα νοσοκομεία μέχρι τις πολεοδομίες και τη «βιομηχανία» της παραπαιδείας.

Όμως, επειδή δεν μπορούν να είναι ένοχοι οι θεσμοί, αναγκαστικά ένοχοι είναι αυτοί, οι οποίοι ενσαρκώνουν τους θεσμούς και άρα οι σημερινοί ανώτατοι Δικαστές. Οι κύριοι υπεύθυνοι αυτών των λαϊκών εγκλημάτων είναι οι ηγέτες της σημερινής Δικαιοσύνης και αυτοί δεν δικαιούνται πλέον να παραμείνουν στις θέσεις τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s